19-02-2026

In veel wijken groeit de behoefte aan een plek waar mensen gewoon binnen kunnen lopen. Een plek waar niemand opvalt, waar sportkleding de verschillen verzacht en waar bewegen vanzelfsprekend voelt. De sportschool is steeds vaker zo’n plek. Je ziet mensen elkaar begroeten, samen trainen, zweten en doorzetten. Inwoners voelen zich er vrij. Dat gevoel opent de deur naar meer zelfvertrouwen en meer verbinding met de buurt. De sportschool heeft de potentie om uit te groeien tot het kloppend hart van de wijk.

In een sportomgeving komen een paar krachtige elementen samen. Beweging draagt bij aan lichamelijke én mentale gezondheid; daar is de WHO (2020) heel duidelijk over. Wanneer mensen dichtbij huis sporten, blijven ze sneller terugkomen en houden ze hun leefstijl beter vol. En een wijk wordt sterker wanneer bewoners elkaar ontmoeten op een plek die veilig en vertrouwd voelt. De sportschool biedt precies die structuur, die routine en die sociale steun. Holt‑Lunstad (2018) laat zien dat verbondenheid met anderen een belangrijke factor is voor ons welzijn. En juist die verbondenheid ontstaat op een natuurlijke manier wanneer mensen in dezelfde omgeving bewegen.

Een sportschool die zich verbindt met de wijk sluit aan bij verschillende bezoekers. Jongeren zoeken uitdaging en energie, ouderen trainen voor balans en zelfstandigheid en mensen met chronische aandoeningen volgen trainingsmethodes die hun gezondheid ondersteunen. Iedereen heeft zijn eigen motivatie, maar de sfeer voelt vertrouwd omdat bewegen normaal is en iedereen dezelfde ruimte deelt.

Voor zorginstellingen biedt de sportschool ook mogelijkheden. Veel zorgvragers hebben een plek nodig waar zij kunnen oefenen met zelfstandigheid zonder dat de omgeving overweldigend wordt. Een toegankelijke sportschool sluit daar goed bij aan. Onderzoek laat zien dat toegankelijke fitnesscentra een belangrijke rol spelen in deelname van volwassenen met een verstandelijke beperking (VB) aan reguliere sportomgevingen. Wanneer sportscholen toegankelijk, ondersteunend en dichtbij huis zijn ingericht, is de kans op participatie en ontwikkeling bij volwassenen met een VB groter (Rimmer, 1999). In de praktijk merken professionals dat deze omgeving mensen helpt om stap voor stap meer vertrouwen te krijgen in hun eigen kunnen.

Wanneer deze werelden samenkomen, ontstaat er gedeelde winst. Sportschoolhouders zien hun club uitgroeien tot een centrum waar gezondheid en ontmoeting elkaar versterken. Zorginstellingen krijgen een partner waar zorgvragers veilig stappen kunnen zetten. Voor zorgvragers zelf opent een gewone sportomgeving nieuwe deuren. Ze ontdekken dat ze erbij horen, ervaren succesmomenten en bouwen zelfvertrouwen op. Ook trainers groeien mee. In een inclusieve sportschool leren zij omgaan met uiteenlopende niveaus, verwachtingen en ondersteuningsbehoeften. Ze ontwikkelen een coachstijl die duidelijk, veilig en toegankelijk is. Door samen te werken met zorgprofessionals groeit het inzicht en het vakmanschap, en merken trainers dat zij meer invloed hebben dan ze misschien dachten.

De opleiding van Sport Care Plus sluit precies aan op deze praktijk. Professionals leren hoe ze een sportomgeving bouwen waarin iedereen mee kan doen. Ze verdiepen zich in de wijk, in de maatschappelijke kracht van sport en in de samenwerking met zorgpartners. Ze leren haalbare doelen te stellen, samenwerkingen vorm te geven en veilig en effectief begeleiding te bieden.

Wijken worden sterker wanneer er plekken zijn waar mensen elkaar vanzelfsprekend ontmoeten. De sportschool heeft alles in zich om zo’n plek te zijn: een epicentrum voor beweging, gezondheid en verbinding. Sport Care Plus leidt de professionals op die deze beweging verder brengen en begrijpen dat sport hele wijken sterker maakt.

Tineke Visser,

Stichting Sport Care Plus.

Referenties

• Heller, T., McCubbin, J., Drum, C., & Peterson, J. (2019). Physical activity and nutrition health promotion interventions: What is working for people with intellectual disabilities? Intellectual and Developmental Disabilities, 57(5), 376–393.

• Holt-Lunstad, J. (2018). Social connection as a public health priority: Evidence, insights, and implications. American Journal of Health Promotion, 32(5), 986–995.

• Rimmer, J. H. (1999). Health promotion for people with disabilities: The emerging paradigm shift from disability prevention to prevention of secondary conditions. Physical Therapy, 79(5), 495–502.

• World Health Organization. (2020). Guidelines on physical activity and sedentary behaviour. Geneva: WHO.